Montaż anten – wybór kabla cz. 1.
17 września 2015

Montaż anten – wybór kabla cz. 2.

W poprzednim wpisie omówiliśmy różnice w kablach koncentrycznych ze względu na płaszcz zewnętrzny. Teraz przyjrzymy się ich wnętrzu.

Środkowa żyła kabla może być wykonana z czystej miedzi lub stali miedziowanej. Z naszego doświadczenia wynika, że markowe kable stalowe, na krótkich odcinkach, niewiele różnią się parametrami od kabli z żyłą pełnomiedzianą. Użycie ich w podstawowych instalacjach antenowych, gdzie pojedynczy odcinek kabla nie przekroczy 30 – 40 m można uznać za prawidłowe. Stalowa żyła czasem bywa argumentem gdy z dachu ma zwisać 30 metrów kabla W takim wypadku kabel z rdzeniem stalowym jest nawet mocniejszy i nie wyciąga się pod własnym ciężarem pamiętajmy jednak, aby używać kabli renomowanych producentów tj. Televes czy Satlan (TELESTE). Żyła miedziana jest ideałem i spotyka się ją w odmianach 1,03 mm i 1,13 mm, ale prawdziwe korzyści z użycia miedzi widoczne są dopiero przy dystrybucji sygnału na kilkudziesięciometrowych odległościach.

Przyglądając się wnętrzu kabla koncentrycznego, nie możemy zapomnieć o ekranie. Najczęściej jest to oplot z folii aluminiowej i oplot z drucików stalowych, im więcej metalu w oplocie tym lepsza klasa kabla. W zasadzie w każdym markowym kablu oplot wykonany jest prawidłowo i nie jest najistotniejszy w prostych pojedynczych instalacjach antenowych. Najwyższa skuteczność ekranowania kabla jest wymagana w instalacjach, gdzie panują silne czynniki zewnętrzne mogące zakłócać sygnał np. hale produkcyjne, bliskość masztów sieci komórkowych LTE itp. lub gdy w szachtach kablowych biegnie wiele sąsiadujących żył na dużych odległościach, w sumie zagadnienie bardziej dla zawodowych instalatorów, niż dla końcowych użytkowników. Kable z najlepszym ekranowaniem mają podwójną warstwę folii i oplot pleciony pod dokładnie dobranym kątem. Kable z najwyższej półki to kable pełnomiedziane, w których zarówno środkowa żyła jak i oplot w całości wykonane są z miedzi. Kable te są kilkakrotnie droższe i przez to dość rzadko stosowane w popularnych instalacjach antenowych.

Warto jeszcze krótko wspomnieć o technologii spieniania dielektryka czyli tworzywa znajdującego się wewnątrz kabla. Tanie kable są spieniane mechanicznie, co można poznać po tym, że kabel jest „miękki”. Droższe kable mają dielektryk spieniany chemicznie, takiego kabla w zasadzie nie można zgnieść w palcach czy uszkodzić przez nadepnięcie. Parametry elektryczne tych drugich są również dużo wyższe.

Powiedzieliśmy tutaj dużo złego o najtańszych kablach wschodnich więc pora na przynajmniej jedno dobre słowo. Listwy przypodłogowe! Okazuje się że te najpodlejsze kable są niezastąpione gdy należy zamaskować kable w wykończonym lokalu gdzie jest minimum przestrzeni i kąty zagięcia 90 stopni. Z naszej praktyki wynika że jest to jedyny przypadek gdzie taki kabel (zaznaczam: w ostateczności i rozpaczy!) można stosować.